Uit SpiritueelChristen
Uit: ‘Vrede met jezelf – omgaan met onze schaduwkanten’, door Roelof Tichelaar, uitgegeven door Ten Have, Kampen, ISBN 978-90-259-57964.
Twijfel hoort bij de mens. Ieder mens twijfelt wel eens; aan zichzelf, aan de goedheid van anderen of aan het bestaan van God. Sommige mensen staan zichzelf niet toe soms te twijfelen aan Gods leiding in hun leven. Soms lijkt het immers allemaal zo ver weg en dan vraag je je als mens af: is het nu allemaal wel zoals ik altijd hebt gedacht?
Twijfel is goed. Twijfel houdt mij scherp en dwingt mij kritisch na te denken over dingen die ik altijd voor waar heb aangenomen. De twijfel zorgt ervoor dat ik telkens opnieuw er heel bewust voor kies de inzichten die ik heb verworven in mijn leven, vast te houden dan wel te herzien. Als ik geen enkele twijfel zou hebben, bestaat de kans dat dit overgaat in arrogantie.
Maar twijfel brengt ons ook bij onze kwetsbaarheid; de kwetsbaarheid van het niet-weten, van de onzekerheid of van de angst. Twijfel kan mij het gevoel bezorgen dat de vaste grond onder mijn voeten verdwijnt en dwingt mij dan opnieuw om God te gaan zoeken.
Sommige mensen blijven echter wikken en wegen en komen nooit tot een beslissing. Dan krijgt de twijfel een verlammende invloed en raakt de mens helemaal in de greep van de twijfel. Dat is niet goed, want als ik dat toesta, geef ik toe aan de angst: ik durf geen stap meer te verzetten omdat ik niet de zekerheid heb dat die stap de juiste is. Dan wordt het tijd om knopen door te hakken en letterlijk te zeggen: ‘God zegene de greep.’ Ook dat is soms nodig.
Maar wie zichzelf niet toestaat om te twijfelen, bestrijdt zichzelf en staat zichzelf niet toe om gewoon mens te zijn. Twijfel doet mij opnieuw uitreiken naar God, de God die mijn leven altijd in Zijn hand houdt.
