Uit SpiritueelChristen
Helemaal down en verdrietig was ik met verlof uit militaire dienst een lang weekend thuis. Ik was bijna 21 en mijn verkering had het uitgemaakt. En wat doe je dan? Dan doe je dom en trek je de stoute schoenen aan en ga je naar haar huis om haar te spreken te krijgen. De afstand tot haar huis kon je met flink doorstappen in 15 minuten afleggen, dus ik op pad.U moet weten dat zij bij een drukke kruising woonde waarbij de voetgangersoversteekplaatsen met verkeerslichten waren beveiligd.
Op een gegeven moment was ik na 15 minuten lopen en piekeren (u kunt zich misschien de gemoedstoestand voorstellen waarin ik mij bevond) aan de tegenover haar huis liggende kant van de kruising aangekomen en stelde mij met veel andere voetgangers bij de oversteekplaats op, wachtend op het groene licht. Aan de overkant van de zebra had zich ook een hele drom voetgangers opgesteld waar ik echter geen belangstelling voor had. Het bijzondere wat er toen tijdens de oversteek gebeurde zal ik mijn leven niet vergeten. Tussen de tegemoet komende mensen keken mij plotseling twee indringende grijze ogen aan. Zomaar twee bij elkaar passende ogen zonder het omlijstende gelaat. Twee liefdevolle ogen met zo’n geweldig sterke, liefdesuitstraling dat ik er volkomen door werd overweldigd. Ik wist niet wat mij overkwam, ik was in mijn hart geraakt. Ik keek om en zocht tussen de mensen. Aan de overkant aangekomen heb ik mij op het trottoir omgedraaid, rondgekeken en, misschien tegen beter weten in, gezocht naar de eigenaar of eigenares. Minuten lang heb ik staan rondkijken of het contact zich op één of andere manier zou herhalen. Maar nee helaas niets van dit alles. De behoefte aan een gesprek met mijn ex-vriendin was geheel verdwenen. Ik had werkelijke onbaatzuchtige Liefde ervaren. Mijn verdriet was als sneeuw voor de zon verdwenen.

