Uit SpiritueelChristen
Op een dag kwam een kunstschilder mijn hulp inroepen. Hij vertelde dat hij al heel lang intensief zijn best deed om een goed mens te zijn. Hij had er diverse boeken over gelezen en één daarvan, van een Indiase filosoof, had hem het meest aangesproken want daarin stond precies te lezen hoe hij een goed mens kon worden. U weet wel, liefdevol zijn, geduldig zijn en ‘wat u niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet’ enz. enz. . En iedere keer als hij dacht ‘ja nu ben ik er’, viel hij bij wijze van spreken, met zijn kin op de grond als hij moest vaststellen dat hij weer niet was geslaagd en weer opnieuw kon beginnen. Door deze situatie was hij danig depressief geworden en zag geen uitweg meer. Nadat de man was uitgesproken en ik zijn woorden overdacht, werd mij helderziend een schilderij getoond. Niet een schilderij met een huisje boompje beestje, maar iets heel anders. Aan de linkerkant van het schilderij was van boven tot beneden een strook van het witste denkbare lichtgevende wit te zien. Aan de rechterkant was een strook van het diepst denkbare zwart te zien en daartussenin alle bestaande grijstinten, zwartgrijs aan de zwarte kant en witgrijs aan de witte kant. Toen was daar een stem (helderhorend) die zei: “
De mens is grijs, en grijs blijft hij uit eigen kracht”. Mijn gevolgtrekking was dat een mens moet streven naar lichter grijs maar dat je best een keer mag uitglijden want daar ben je een lerend mens voor. Wat fijn eigenlijk dat wij van elkaar niet kunnen zien hoe grijs wij wel zijn.
--Leo Bakker
