SpiritueelChristen

Uit SpiritueelChristen

contacts Ik zal niet zeggen dat het regelmatig voorkomt maar het is mij al meerdere malen gebeurd dat ik tijdens de behandeling van een patiënt wordt afgeleid door het optreden van een vreemd fenomeen. Stelt u zich voor: ik zit achter de patiënt met mijn beide handen op het probleemgebied, in dit geval de nek. Geconcentreerd ben ik bezig om de energieverstoring op die plaats te harmoniseren. Plotseling wordt mijn aandacht getrokken door een in de behandelkamer optredend lichteffect. Links van mij, ongeveer op ooghoogte, zie ik op een armlengte afstand een rond diffuus pastelkleurig heel zacht licht uitstralend iets ter grootte van een bol van ca. 7 cm in diameter. Mooie kleuren: licht violet gemengd met lichtblauw en een beetje goudgeel. Zo plotseling als ik het waarnam, zo plotseling was het ook weer verdwenen. Ik wist eigenlijk niet wat ik nu gezien had. Storing in mijn oogzenuw(en)? Spiegeling in mijn bril? Ik concentreerde mij weer op mijn werk. Even later wordt mijn aandacht weer afgeleid. Nu door een zelfde lichteffect aan mijn rechterkant schuin voor mij. Bijna de zelfde kleuren maar nu ook met iets roze. Een ronde, weer snel verdwijnende, lichtvlek die mij in verwondering achter liet.

Na de eerste keren dat dit gebeurde heb ik er lang over na moeten denken voor ik mede door heldervoelendheid een verklaring voor het fenomeen vond. De verschillende kleuren in het licht waren kleuren die ik ook wel tijdens de behandeling in de uitstraling (aura) van een patiënt zie. Kleuren die wijzen op de aanwezigheid van een geestelijk energieveld. De ronde vorm of bolvorm wijst op zelfstandigheid, een opzichzelfstaand iets. De plotselinge aanwezigheid, de plaatsbepaling in de behandelkamer en snelle verdwijning daarna geven mij aan dat ik te maken heb met een ‘eigen wil’ van het fenomeen. Dus een op zichzelf staand geestelijk bewustzijn. Een engel? Een overgegaan mens? Een geestelijk wezen?

In de loop van de tijd ben ik er meer en meer aan gewend geraakt. Zodra het zich voordoet geeft het mij wel altijd het vertrouwde gevoel dat er gelukkig meer is dan alleen dit aardse bestaan. Een paar weken geleden keek en luisterde ik naar een televisie programma dat handelde over bijna dood ervaringen. Een mevrouw vertelde over haar belevenissen. Aan het einde van de tunnel kwam ze in een omgeving waar heel veel bolvormige geestelijke wezens aanwezig waren. Ik dacht “Dit is prachtig, nu horen we het ook eens van een ander”. Logischerwijs is het natuurlijk zo dat een mens na z’n overgang niet gebonden hoeft te blijven aan de oude stoffelijke vorm. Dat lijkt alleen zinvol als er visuele persoonsherkenning nodig is.

--Leo Bakker