Uit SpiritueelChristen
Inhoud |
Lichaam, ziel, geest en de Geest
Elk mens heeft een geest. Elk mens heeft ook een lichaam en een ziel. Ons lichaam kunnen we zien en is voor ons letterlijk het meest tastbaar aanwezig. Onze geest is ook wel een andere aanduiding voor onze ik, ons bewustzijn. De ziel is de psyche en het geestelijk lichaam waarin het bewustzijn huist. Bij ons mensen is de ziel vervlochten met het lichaam. Maar na ons sterven wordt deze verbondenheid met het materiële lichaam verbroken en leeft ons bewustzijn in de ziel voort. Geestelijke wezens, zoals engelen die geen materieel lichaam hebben, hebben wel een geestelijk lichaam met hun geest daarin. De geest, het bewustzijn, is eigenlijk een subjectief iets dat niet aan te wijzen is. Het kan echter niet bestaan zonder de ziel.
Het grote verschil tussen gestorven mensen en engelen is eigenlijk maar één ding. Engelen staan dichter bij God doordat zij de heilige Geest van God vollediger in zich aanvaard hebben. Zij hebben deze stralende Geest van liefde onvoorwaardelijk aanvaard. Dit zou je kunnen vergelijken met dikke en dunne pap. De ziel is de droge pap en de melk is de Geest van God, de Liefde, die er mee vermengd wordt tot eetbare pap. Een ziel waar in de heilige Geest vollediger vermengd zit, krijgt hierdoor een hoger bewustzijn, doordat de verbondenheid van de eigen geest met het hoogste bewustzijn nauwer is. Meer melk levert dus dunnere pap op. De ziel met de eigen geest wordt om te leven doorvoed met de heilige Geest van God, zoals ook de droge pap de melk nodig heeft om eetbare pap te zijn. Bij engelen is deze doorvoeding groter dan bij mensen. Een grotere aanvaarding van de Geest maakt de ziel stralender. Elk mens kan in zijn ziel een sprankje van de Geest hebben. Dit wordt ook wel de Godsvonk genoemd. Bij engelen straalt deze Godsvonk als een licht.
De geestelijke schepping
Ooit bestond alleen God. God is Geest maar dan zonder ziel. Hij is het alomvattende bewustzijn. Hij schiep een geestelijke wereld lang voordat Hij de materiële wereld schiep. Het eerste dat Hij maakte was Zijn zoon, die we kennen als Christus of Jezus. Christus heeft een ziel en kreeg daarmee een eigen geest, geschapen door God. Christus kreeg van God de hoogste positie in Zijn schepping en Christus aanvaardde deze volledig. Christus is de enige die de heilige Geest van God absoluut volledig en onvoorwaardelijk aanvaard heeft. De Godsvonk die in de ziel van Christus straalt, is daarmee het Licht zelf. Christus is dus volledig doorvoed van de heilige Geest van God, en is daarmee de deur waardoor God zich manifesteert in de geestelijke schepping. De engelen staan zeer dicht bij God maar hebben deze volledige aanvaarding niet in zich. God kan zich ook maar door één wezen in zijn schepping manifesteren. Christus is daarmee de afgezant van God.
Opstand en verstoting
In deze geestelijke wereld werden door God en Christus een ongelooflijk grote hoeveelheid geestelijke wezens geschapen. Geestelijke wezens met een ziel uit het geestelijke lichaam van Christus en een bewustzijn uit de Geest van God. Wij waren daar ook bij. De tweede, die na Christus kwam, was Lucifer, de stralende. De positie die hij kreeg was niet gelijk aan die van Christus. Dit was omdat, zoals al geschreven, God de positie van Christus maar aan één gegeven had. Via de heilige Geest van God, die door Christus heen in de schepping straalde, werden al deze wezens gevoed en konden zij leven. Hun eigen geest word met de heilige Geest en door Christus heen verlicht. Lucifer verlangde echter om dit zelf te kunnen en accepteerde het Licht dus niet meer. Er gingen toen een paar dingen mis. Door zijn verlangen plaatste hij zijn eigen wil boven die van God, en maakte daarmee zijn eigen ik belangrijker. Vanuit zijn ego borrelde er langzaam een jaloezie in hem op. Hij wilde de positie van Christus. Hij dacht zelf het licht te kunnen zijn, maar dit is hoogmoed. Met zijn ongenoegen besmette hij ook anderen. En samen met deze andere geestelijke wezens ging hij op zeker moment over tot een opstand tegen Christus. Maar deze manier werkt natuurlijk nooit. Zijn eigen egocentrische wil was voor hem belangrijker geworden en daarmee stootte hij zich zelf weg van God. Hij verstootte zijn innerlijke verbinding met Christus; het Licht. Hij verhardde, verduisterde en er volgde uiteindelijk een strijd die er toe leidde dat Lucifer en zijn handlangers de positie kregen die ze met hun innerlijke keuze tegen God gemaakt hadden. Ze hebben zichzelf verstoten.
Deze zondeval heeft ook gevolgen op de ziel en de geest. Bij het verstoten van de heilige Geest uit zichzelf wordt de pap, met daarin de melk, van de melk ontdaan. De pap wordt dikker en verhard zich. Omdat de Liefdesgeest dan dus uit de ziel verstoten is, hou je dus ook een liefdeloos geheel over. Als de pap echter volledig van de melk, en dus elk vocht, ontdaan is valt de harde brok uit elkaar tot gort droge papdeeltjes. En dit gebeurt ook met de ziel. Als de Geest van God volledig uit de ziel verstoten wordt valt de ziel uit elkaar en verliest zijn eenheid. Het bewustzijn vervaagt daarmee dus ook. En dit wordt wel de geestelijke dood genoemd. Bij God is het leven omdat Hij de ziel doorstraalt en zonder dit Licht is de ziel dus dood. De ziel heeft echter door wat het is, nog altijd de eigen geest, het kernbewustzijn, in zich. Valt de ziel door de verdroging uit elkaar, dan heeft de eigen geest geen mogelijkheid meer om zich te uiten, om zicht te spiegelen of bewust te zijn. De ziel waarin geen eenheid is, wordt onbewust en verliest dus eigenlijk zijn bewustzijn en zijn ik.
De gevangenis
Dit gebeurde ook met Lucifer en zijn kornuiten. Zij hadden gekozen voor een positie buiten Gods rijk en verloren daarmee Gods Geest in zich. Lucifer was niet meer de lichtdrager die hij was. Om te voorkomen dat Lucifer en zijn volgelingen elk individueel ten onder zouden gaan door het uiteenvallen van hun ziel, smeedden zij een pact. Zij combineerden al hun eigen beetjes kernbewustzijn samen tot een collectief bewustzijn in Satan; de tegenstander. Dus uit eigen lijfsbehoud verbonden zij zich met elkaar. Dit collectieve bewustzijn had hiermee een bestaan. Hun gezamenlijk eigen kernbewustzijn was samen gesmeed tot het bewustzijn van Satan. Alleen het bestaan van elk individu binnen dit collectief is daarmee volledig afhankelijk van het voortbestaan van dit collectief. Het is dus een gevangenschap. En doordat het bewustzijn van al deze uit elkaar gevallen zielen met elkaar versmolten is, is er dus geen sprake meer van een individu. De eigen vrij wil was weg en het bewustzijn gevangen in Satan. In de duisternis buiten het Licht en de Liefde van Gods Geest. En helaas waren wij daar ook bij.
Bij het verstoten van de melk uit de pap is het deel dat met Gods bewustzijn verbonden is verstoten. Wat overblijft is zich daardoor alleen nog maar bewust van het eigen kernbewustzijn; de ego. En in het geval van Satan is dit ego enorm. Het licht van Gods Geest maakt het mogelijk om te zien en geeft dus een open houding van bewustzijn. Mist deze naar open houding dan blijft alleen de naar binnen gerichte en gesloten houding over. De hele werkelijkheid is dan alleen nog maar gericht op het ego. Een gevangenis in absolute egoïsme.
God heeft elk geestelijk wezen geschapen met een eigen vrije wil. Met deze vrije wil kan elk wezen vrij kiezen voor het leven bij God. Deze vrijheid had nu echter tot gevolg dat een groot deel van Zijn schepping een blunder van een keuze gemaakt had. God heeft elk geestelijk wezen geschapen voor een wereld die bij dit wezen past. Deze wereld is gevuld met Zijn Licht. Het Licht dat God door Christus heen in deze geestelijke wereld staalt. Maar dat was nu niet het geval. Al deze geesten waren gevangen in een andere wereld, het collectief in Satan. En dit was nu niet bepaald het doel van God. Daar moest verandering in komen. Alle geesten die terug wilden komen tot God, moesten deze mogelijkheid krijgen. Maar wel een eigen vrije keuze. En dat gaat niet als onbewuste geest binnen een gebondenheid in Satan. De zielen moesten eerst zelfbewust worden. Er moest een eenheid in de ziel gebracht worden.
De materiële schepping
De levensintenties
Deze keuzes, of eigenlijk beter de intenties, van ons leven hebben ook weer de aanvaarding of afwijzing van Gods heilige Geest, de Liefde in zich. Een aanvaarding van de Liefde als bron in ons zorgt dus voor het doordrenken van onze pap met melk. En dit heeft een stralender Godsvonk en een hoger bewustzijn tot gevolg. Dit hogere bewustzijn moeten we niet verwarren met ons rationele denken, dat ook vaak met bewustzijn omschreven wordt. Het denkend bewustzijn van een mens wordt zeer sterk beïnvloed door de beperkingen van ons lichaam en onze hersenen en zegt niets over de mate van aanvaarding van Gods Geest in ons.
De pap van een mens is nog niet volledig doordrenkt. Sommige mensen zijn nog gort droge pap omdat ze zich vooral op hun ego richten. Anderen hebben al wel melk aanvaard omdat ze zich hebben opengesteld voor de liefde. Er zitten echter nog veel klonten in de pap. Deze droge delen hebben nog de afstoting van Gods Geest in zich. Het zijn de hardere delen van ons wezen, die we als mens nu eenmaal hebben. Ons leven als pap in een kommetje is een soort geestelijke retraite, waarin we enigszins teruggeworpen op onszelf een keuze kunnen maken. Wij, als klonterige pap, hebben geen controle over de melk. De melk, de liefde, de heilige Geest uit God en ons gegeven door Christus, wordt ons onvoorwaardelijk aangeboden. Wij kunnen de liefde ook alleen onvoorwaardelijk in ons aanvaarden om al onze kanten er mee te laten doordrenken. Doen wij dit dan zal de melk door de pap stromen. We baseren dan ons doen en laten op de liefde. Als we sterven zal de pap dus met melk doordrenkte dikke pap met klonten zijn. Wij zijn imperfecte mensen. Dit is niet erg zolang onze intenties op het liefde gericht zijn en we daarmee de heilige Geest steeds meer aanvaarden. Na dit leven mogen we in het Licht van God nog meer melk ontvangen om een steeds dunnere en uiteindelijk volledig doordrenkte dunne pap te worden. Het hoogst geschapen geestelijk wezen, Christus, is zo’n dunne pap zodat je eigenlijk van pure melk kan spreken. Dit geeft ook de eenheid die God en Christus vormen weer. Gods heilige Geest heeft Christus volledig doordrenkt.
Als een mens daarvoor kiest, kan hij echter ook de melk, de liefde, afwijzen. De pap blijft dan droog. De eenheid in de droge pap is dan zwak en het bewustzijn dus laag. De verbintenis en gevangenschap in het collectief van Satan blijft bestaan. Als de gebonden ziel toch weer naar het Licht wil, wordt hem een aards leven geboden om daarin het Licht te aanvaarden, of toch weer niet. Dit zou dus wel eens een aantal aardse levens kunnen duren. Maar dat is dan het gevolg van onze eigen afwijzing van de redding uit dit gevangenschap in Satan. De keuze is echter simpel en kan in één leven gemaakt worden door de vrijheid te aanvaarden.
De verlossing
Laat Satan ons dan zomaar gaan, zou je misschien denken? Het antwoord is: nee. Zoals al eerder geschreven is Satan, en dus alle geesten die in hem gebonden zijn, volledig qua bestaan en bewustzijn afhankelijk van de leden van het collectief. Anderen uit dit collectief vrij laten, leidt tot een bewustzijnsverlies en daarmee tot een zelfvernietiging van Satan zelf. Dat zal hij zeker niet toe laten. En hij probeert er ook alles aan te doen om deze leegloop van zijn collectief te voorkomen.
Alle leden van het collectief hebben ooit het pact met Satan gesloten, en daar zal Satan al deze leden ook aan houden. Dus een automatisch het Licht in gebracht worden na ons sterven was er helaas niet bij. Satans macht strekt uit tot in de materiële wereld. De gevangenis was volledig gesloten, en niemand kon er uit. Ook dit wilde God niet, en Christus heeft er voor gekozen om als de mens Jezus op aarde geboren te worden. De volledige aanvaarding van Gods Geest in de ziel van Christus past niet in een aards lichaam. Geen één mens is perfect. Jezus was dan ook volledig mens en had om dit mogelijk te maken een groot deel van zijn eenheid met God los gelaten.
Christus werd Jezus op aarde om in het machtsgebied van Satan de vrijheidsstrijd te starten. Hij moest een volledig aards mens zijn met alles erop en eraan om vanuit die positie Satan tegenstand te kunnen bieden. Hij was daarmee de eerste mens die niet voor al de pesterijen van Satan boog. Na zijn sterven aan het kruis aanvaardde Hij al de macht die voor zijn leven op aarde had, en vervolgde de strijd. Dit was een grote strijd, die Christus en zijn engelen in de diepe duisternis van Satans gevangenis gevochten hebben. De gevangenis van Satan werd opengebroken. Christus bood ons zijn genade. Alle zielen die dit willen, kunnen deze vrijheid, de genade en deze liefdesdaad nu aanvaarden. Hun eigen verstoting, droge klonten in de pap, wordt hen niet aangerekend maar ze worden met liefde thuis ontvangen. Als ze dat zelf ook willen, want de aanvaarding van de genade is de aanvaarding van de liefde en de vrijheid.
Via de weg van het aardse leven is de ziel los van het collectief van Satan. Door nu de bevrijding door Christus te aanvaarden, mogen we het Licht binnentreden. We zijn nu al vrij. De gevangenisdeur staat open. Door deze geopende deur van de bevrijding heen, wordt ons de heilige Geest, de Liefde aangeboden. De aanvaarding van deze vrijheid heeft tot gevolg dat we de Liefde en Gods Geest innerlijke aanvaarden. Onze pap zal doordrenkt worden en onze geest zal leven en vrij zijn. De wedergeboorte van de geest.
